บทที่ 15 15 ฉันทำได้

ทว่ายังไม่ทันที่น้ำตาจะไหล มือหนาและแข็งแรงของใครคนหนึ่งก็เอื้อมเข้ามาจับข้อมือของอังคณาให้ถอยออกไปอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของแพทย์ประจำบ้านเวรฉุกเฉินจะแทรกตัวเข้ามาแทนที่

อังคณายืนตัวแข็งทื่อ มองดูเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความทึ่ง... หมอหนุ่มไม่มีท่าทีรีบร้อนจนลนลาน แววตาของเขาหลังกรอบ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ